Zelf de regie, zolang het nog kan

Toen ik voor het eerst de kamer van Saskia in het hospice binnenliep viel mijn oog meteen op een giraffe van ongeveer een meter hoog. “Ja, die heb ik gekregen van mijn zoon” zegt Saskia als antwoord op mijn vragende blik. “Ik ben helemaal dol op giraffen.” 

Daar wil ik natuurlijk wel meer van weten…

Afscheid van het leven

Saskia is net in de 50. Ze woont in de buurt van het hospice en nam bij opname haar fiets mee zodat ze, als ze zou willen, nog een keer naar huis zou kunnen fietsen. 

Ze is nog één keer thuis geweest om afscheid te nemen van haar papegaai, maar dan wel in een rolstoel. De borstkanker heeft zich uitgezaaid in haar longen en verder. Ze is niet meer te genezen. Om niet alleen maar moe te zijn krijgt ze extra zuurstof via een slangetje in haar neus. Met mooi weer zit ze graag in de tuin. Maar de herfst nadert merkbaar en ook Saskia trekt zich steeds meer terug van de wereld. 

Waarom giraffen?

Ik vraag Saskia waarom ze giraffen zo bijzonder vindt. 

“Vroeger met mijn ouders gingen we altijd al naar de dierentuin. Blijdorp, Artis, we gingen overal heen. Dan moest ik in ieder geval de giraffen zien. Die bewegen zo sierlijk en gracieus. 

“…. die bewegen zo sierlijk en gracieus”

Saskia: “Toen ik zelf kinderen kreeg gingen we ook heel vaak naar de dierentuin en later met de kleinkinderen ook. Ik vind het gewoon prachtig en mijn zoon is ook helemaal weg van dieren.”

“Ik had deze zomer dan ook nog een grote wens. Ik wilde heel graag voor ik dood zou gaan, nog een keer bij de giraffen kijken.”

“Mijn kinderen hebben geregeld dat ik, via de wens ambulance, in de dierentuin in Amersfoort bij de giraffen achter de schermen mocht kijken. We zijn daar met kinderen en kleinkinderen heel fijn ontvangen. Het was echt een fantastische dag. Er waren vier volwassen giraffen. Ik mocht bij ze en ‘snoepjes’ geven. Ik kon ze ook aaien, dat voelt heel apart. Een beetje hard zijn die haren wel. Een paard is veel zachter. Giraffen zijn helemaal niet gevaarlijk. Ze stralen zo’n rust uit, maar ze kunnen ook heel arrogant die kop in de lucht steken. ” 

“En er is duidelijk één de baas, die geeft de anderen niet de kans om dichtbij te komen.”

Ik vraag Saskia of ze dat herkent in zichzelf. Ze lacht.

“Ja, ik houd graag de regie, zo lang het nog kan.”  

Geschreven door Cora Postema

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *